Podcast: Download (Duration: 6:44 — 8.6MB)
PANALANGIN NG BAYAN
Ika-28 Linggo sa Karaniwang Panahon
Miyerkules
Nagsasama-sama tayo bilang Bayan ng Diyos, may pananalig nating dalhin sa harap ng Ama ang ating pangangailangan, umaasang pakikinggan niya ang ating mga kahilingan.
Panginoon, dinggin mo ang aming panalangin.
o kaya
Panginoon ng aming mga puso, pakinggan mo ang mga itinitibok nito.
Ang Simbahan nawa’y maging mulat sa kanyang responsibilidad na isulong ang katarungang panlipunan sa pamamagitan ng kanyang paglilingkod sa mga dukha, manalangin tayo sa Panginoon.
Ang mga opisyal ng gobyerno nawa’y maging makatotohanan sa kanilang pagsusumikap na makapagbigay ng paglilingkod at programa para sa mga mahihirap at naghihikahos, manalangin tayo sa Panginoon.
Ang mga maypatrabaho at mga manggagawa nawa’y maging tapat at magalang sa isa’t isa, manalangin tayo sa Panginoon.
Ang mga maysakit at may kapansanan nawa’y makatanggap ng suporta at kasiguruhan mula sa kanilang mga kapamilya at kaibigan, manalangin tayo sa Panginoon.
Ang mga lumisan na sa buhay na ito nawa’y masiyahan sa walang hanggang kaligayahan sa piling ng mga banal sa Langit, manalangin tayo sa Panginoon.
Ama naming nasa Langit, palalimin mo ang aming pananampalataya upang umunlad kami sa iyong pag-ibig at laging maglingkod sa iyo nang may kabutihang-loob at katapatan. Hinihiling namin ito sa pamamagitan ni Kristong aming Panginoon. Amen.
Pages: 1 2
« Martes, Oktubre 15, 2024
Huwebes, Oktubre 17, 2024 »
{ 12 comments… read them below or add one }
From Rev. Fr. Nongnong “Benny” Tuazon:
(Lk. 11:42-46) Wednesday of the Twenty-Eight Sunday in Ordinary Time
In today’s Gospel we continue with the admonition of Jesus of the Pharisees and those responsible for guiding the people in life and faith. He cited concrete examples reflecting their lack of witnessing to what they preach and teach. Amon them were using religion as a means to acquire riches, seeking seats of honour, and exacting things that burden the faithful but exempting themselves from the same. Religion comes across as only for the followers and not for the leaders. As they say, “What is sauce for the gander is sauce for the goose as well.”
This is a call to be witnesses to the faith. This has always been the hard part of any institution. Principles and doctrines are ideals which need to be believed and lived by the members. Unfortunately, members are wanting in their witnessing. It is aggravated by leaders who lip service their way throughout their ministry. The Catholic Faith is not free from it.
Our Faith teaches forgiveness, not only seven times but many times more. It is at the centre of the Faith. Yet we are guilty of unforgiveness or limited forgiveness. What happened to the Forgiveness Parables like the Parable of the Prodigal Son, Lost Sheep, and Lost Coin. How about the story of Zacchaeus and call of Matthew (Levi)? Or the repentance and forgiveness of the thief crucified with Jesus in Calvary? How about God’s constant forgiveness of our sins? We claim to be Catholics but we fail to witness to our Faith?
Jesus taught charity. Whatever we give to our poor, we give to the Lord. Yet, we tend to ignore the poor around us. The poor does not expect to be doled out with their basic needs. They, too, have dignity and pride. If given a livelihood or work, they are willing to earn their keep. How about charity in terms of understanding, patience, and compassion? Whatever happened to our world today? it seems that everyone is angry, impatient, and spewing vulgar words. We had become uncharitable in dealing with each others conditions and feelings. Needless to say, it is very unChristian! We maybe even worse than the Pharisees in Jesus’ time.
Belonging to a Faith does not mean we have options to follow or not the teachings and doctrines. We cannot claim to be a member and not behave like one at the same time. Our life of faith cannot only be external. God knows what are in our hearts and minds. We cannot hide it from Him. Authenticity is a mark of a true Christian. This is the challenge of today’s generation. The young cannot just be told “Follow what I say, not what I do.” They ache for credibility and witnessing. But more than the young people, God asks that of us. Authenticity is the antidote to hypocrisy.
Mayroong akong mga katanungan na hindi ?o maintindihan, ang pagbibigay tulad ng ikapu, at ng iba pang klase ng pagtulong o pagbibigay, sinasabi kasi na kung nagbigay ang kanang kamay ay di na dapat malaman pa ng kaliwang kamay. Paano na kung ang pinagbigyan ang siya mismong nagsasabi na “ang buti ng taong yun kasi siya yung nagkaloob ng malaking halaga para maipagawa yung ating bahay dalanginan” Kailangan ba talaga na banggitin pa “specifically” yung pangalan ng mga taong nagbibigay ng malaking tulong, at ang nagbigay ng maliit lang na halaga ang sasabihin lang ” in general” ay salamat sa iba pang tumulong” wala ng banggit ng pangalan pag maliit ang tulong na ipinagkaloob. Ano ba talaga ang magandang paraan ng pagpapasalamat? Good day everyone!
Para saakin ang magandang paraan ng pagpapasalamat ay yun pagpapasalamat ng personal at taos puso, hindi na kailangan bangitin kung gaano kalaki o kaliit ang ibingay na tulong. Kunghalimbawa may dalawang tao na nagbigay tulong, ang isa nag bigay ng 50pesos at ang isa naman nagbigay ng 1,000… pero yung nagbigay ng 1,000 pesos ay isa palang mayamang tao. Pero yung nag bigay ng 50pesos ay yun lang talaga ang mayroon siya… sino sa tingin ninyo sa kanilang dalawa ang nagbigay ng mas malaking tulong? Malinaw na ang anumang tulong ay hindi maaaring sukatin batay sa halaga o amount ng itinulong. Bagkus ay kung ano ang tunay na kakayahan o kalagayan ng tumulong.. meaning malaki o maliit na tulong ay hindi dapat sinusukat, basta bukal sa loob ang pagtulong at intension.
Para sa akin di na kailangan malaman ng marami kung gaano kalaki ang iyong naitulong. Pero may pagkakataon di maiiwasan na i-paskel ng treasurer ang mga tumulong lalo na may project sa simbahan at kailangan ng transparency sa financial. Sa isang mananampalataya, ang mahalaga ay ilagay ang sarili na hindi naghahangad na sumikat at ipaalam sa marami ang iyong naiambag sa simbahan. Alam na ng Diyos ang iyong mga ginagawa.
Sa ganang akin hindi na ito dapat malaman pa ng mga tao kung magkano ang ibinigay ng isang parokyano, kaya nga may mga supot na ipinapasa o iniikot ito ay palihim ang paglalagay dun .duon sa naman sa nagaabuloy na isinusobre at inilalay pa ang kanilang pangalan marahil silay mga naghahangad na mapasalamatan. nais nila sa silay papurian tulad nila ang mga pariseo. Tungkol naman sa pagbibigay ng ikapu, Sabi nga ni Hesus mabuti ang ginagawa mo, hindi tutol si Hesus sa gawaing ito. Bagamat hindi ito binibigyan ng katuruan ng Simbahan, Hindi rin nila ito tinututulan dahil itoy mabuting pagtugon ng isang kristyano upang makapagbigay sila para sa pangangailangan ng Simbahan. Ang Simbahan mag bigay ka ayon sa iyong puso ay sapat na ito barya man o buo pa ito. Kayat wag na tayong mag isip pa para tayo ay maguluhan pa tungkol dito, mag bigay ayun sa Puso. IBIGIN ANG DIYOS NG HIGIT SA LAHAT
Mula kay Fr. Rey Anthony Yatco:
MAGANDANG BALITA NGAYON – MIYERKULES NG IKA-28 LINGGO SA KARANIWANG PANAHON
LUKAS 11:42-46 Noong panahong iyon, sinabi ni Hesus, “Kawawa kayo, mga Pariseo! Ibinibigay ninyo ang ikapu ang yerbabuena, ng ruda, at ng iba pang gulayin, ngunit kinakaligtaan ninyo ang katarungan at ang pag-ibig sa Diyos. Tamang gawin ninyo ito ngunit huwag ninyo kakaligtaang gawin ang mga iba.
Kawawa kayo, mga Pariseo! Sapagkat ang ibig ninyo’y ang tanging luklukan sa mga sinagoga, at ang pagpugayan kayo sa mga liwasang bayan. Sa aba ninyo! Sapagkat para kayong mga libingang walang tanda, at nalalakaran ng mga tao nang hindi nila nalalaman.”
Sinabi sa kanya ng isa sa mga dalubhasa sa Kautusan, “Guro, sa sinabi mong iyan pati kami’y kinukutya mo.” At sinagot siya ni Hesus, “Kawawa rin kayo mga dalubhasa sa Kautusan! Sapagkat ipinapapasan ninyo sa mga tao ang mabibigat na dalahin, ngunit ni daliri’y ayaw ninyong igalaw sa pagdadala ng mga iyon.”
MAGNILAY: Ang puso ng relihiyon ay pag-ibig. Kung hindi, ang relihiyon ay nauuwi sa pagiging metikuloso sa pagganap ng mga ritwal na wala na sa lugar at wala na sa wisyo at hindi na tumitimo at nakapagpapabago ng kalooban. Nauuwi rin ito sa pagiging ipokrito at manhid sa paghihirap ng kapwa. Ang bunga ng tunay na relihiyon ay katarungan, habag, malasakit; sa madali’t-sabi ay pag-ibig!
MANALANGIN: Panginoon, huwag nawa kaming malihis sa tunay na layunin ng relihiyon.
GAWIN: Usisain kung sa relihiyon mo ay lumalago ka sa pag-ibig at pagtulad kay Hesus.
Mass Readings in English:
https://bearersofthecross.wordpress.com/2018/10/15/daily-message-october-17-2018/
PAGNINILAY: Sa ating Unang Pagbasa (Galacia 5:18-25), ipinaalala ni San Pablo na mamuhay ayon sa mga bunga ng Espiritu, at hindi sa mga hilig ng laman. Ang babala ng Apostol ay ang pagkahiwalay sa Diyos dahil sa mga hindi kanais-nais na gawain katulad ng imoralidad, kahalayan, inggit, pagtunggali, at iba pang bisyo. Sa halip, tayong lahat ay inaasahang mag-ani ng kabutihan, pagmamahal, kagalakan, kapayapaan, at iba pa. Ito ang diwa ng Espiritu sa paggabay sa atin tungo sa buhay na ibinigay sa atin ng Panginoong Diyos.
Sa ating Ebanghelyo (Lucas 11:42-46), muling tinuligsa ni Hesus ang mga Pariseo at eskriba. Ito’y dahil sa kanilang kapaimbabaw na sa labas ay akalang mabait, ngunit sa marumi ay may maruming budhi. Sila’y tinutuligsa ng Panginoon sa kanilang pansariling interes ng pagluklok sa mga matataas na upuan. Parang tingin nila na dahil nagbabanal-banalan sila, mas nais nilang sumikat sa harap ng publiko. Kaya ang pagmamataas nila ay hindi kinalulugdan ng Ama. Kaya naman ang reaksyon ng isang Saduseo na parang sila rin ay tinatamaan, na kinumpirma ito ni Kristo. Ito’y dahil sa kanilang pagpapabigat ng pasan ng kanilang kapwang Hudyo. Ito’y nanggaling sa kanilang isipan na mas mataas sila, samantalang mababa ang katauhan ng kanilang kapwa.
Ang hamon sa atin sa buhay ay maging mapagkumbaba at maging kapwa tao sa ibang tao. Kahit anumang antas natin sa buhay, tayong lahat ay pantay ayon sa mata ng Diyos Ama. Lahat tayo ay may obligasyon at kakayahang tulungan ang isa’t isa. Ipakita natin sa Diyos at sa kapwa natin kung ano ang ating tunay na katauhan nang walang pagkukunwari. Patuloy tayo sa pamumuhay at paggawa ng kabutihan.
Sa unang pagbasa naglalarawan sa dalawang bahagi ng pagkatao ng tao ngunit kong ang tao ay nasailalim ng Espiritu Santo itoy mabubuhay ayon sa kautusan ng Diyos at sa gabay ng Espiritu Santo. Ang nabubuhay ng kaayusan ay hahantong sa buhay na walang hanggan. Gayudin ang sinasabi ni Hesus sa mga Paraseo kawawa sila alam nila ang kautusan ngunit ito’y pinagsawalangbahala.Marami ngayon alam ang katuruan ng ating Simbahan ngunit pikit mata silang namumuhay sa kasamaan dahil lamang makamit ang tugatog at tanyag na mamumuhay. Sana sa pangayayri sa ating panahon nawa’y dilat ang ating mga mata sa katotohanan at bigyan pansin ang nangangailangan para makantam natin ang buhay na walang hanggang. Mamuhay ng tama at sapat at sumunod ano ang karapatdapat
PAGNINILAY:
Ano ang nakikita natin kapag tinitingnan natin ang Krus? Mayroon pa akong Crucifix, humigit-kumulang 65 taon, mula noong natanggap ko ito mula sa aking Papa, simpleng puting Krus, matigas at luma, mga 5 pulgada ang haba. Sa panalangin at pag-alala sa aking Papa noong kanyang kaarawan noong Oct 11, tinitingnan ko itong Krus bilang pasasalamat, para sa maraming pagpapala para sa aming pamilya – at pagkatapos ay nagtataka, dahil si Hesus ay nagbibigay pa rin, sa kabila ng aking mga kasalanan, ang aking pagpapako sa Kanya sa krus. Si Hesus ay nagbigay sa atin ng paghatol, isang hindi makatarungang gawain para sa atin na, sa ating sarili, ay hindi perpekto. Madali ang paghusga, lalo na kapag nakakaramdam tayo ng mali, ang mga sitwasyong iniisip natin, ay makapagbibigay-katwiran sa ating paghatol. Kung mayroon mang makatwirang paghatol ng tao, maaaring ginamit ito ni Hesus, ang karapat-dapat, habang nakabitin sa krus. Hindi niya ginawa. Sa halip, nanalangin Siya na patawarin ng Diyos ang Kanyang mga nagkasala. Patuloy niyang ibinibigay ang lahat sa atin. Siya ay patuloy na naghahanap ng unyon sa atin sa halip na pagkakahati. Huwag sana tayong manghusga. Nawa’y sundin natin si Hesus sa Kanyang panawagan na tayo ay maging mapagmahal, mapagpatawad, mapagmalasakit at matulungin sa kapwa lalo na sa mga mahihirap.
Panginoong Hesus, tulungan Mo kaming sumunod sa Iyong mga batas ng katarungan at pag-ibig. Amen.
***
Sa unang pagbasa ipinapahayg sa atin kung paano nating malalaman kung pinaghaharian na nga ba ng Diyos ang ating buhay. Na kung saan ang ating pagkatao at pamunuhay ay masasabing pinaghaharian na kung ang espiritu ang namumuhay na sa ating pagkatao. Na ang ang dating mga maling gawi, ugali at pamumuhay ay nabago na sa tama at positibong gawi, ugali at pamumuhay.
Sa ating ebanghelyo ay ipinahayag naman ang katangian ng isang pariseo t mga dalubhasa upang ating pagbulayan kung nasa ating pagkatao ito. Ipinaalala ng Diyos na sikapin nating huwag tularan ang ugali at gawang masama ng mga pariseo at mga dalubhasa.
Sa ating buhay pagsikapan natin na pagharian tayo ng espiritu ng Diyos sa bawat sandali anuman ang estado natin sa buhay. Lahat ay hayag at lantad sa paningin ng Panginoon atbito ay ating ipagsusulit pagdating ng ating kamatayan. Nawa tayong lahat ay nasa presensya lagi ng ating Panginoon upang kamtin ang buhay na walang hanggan.
Purihin ang Diyos!
Ang pagbasa sa Mabuting Balita ay isang matinding paalala ng Panginoong Hesus na may higit pang mahalaga sa pagbibigay ng ikapu at ito ay pag-ibig, at ang kagandahang loob ng Diyos na siyang pinanggalingan ng lahat. Ang mga Pariseo bagamat itinuturo nila ang mga batas, may mga matataas na tungkulin sa sinagoga, nagtataguyod sa pananampalataya at mga oral na tradisyon at iba pa, na sa isang biglang tingin perpekto na ang kanilang buhay pananampalataya pero sa mata ng Diyos sila ito ang may mga malaking depekto- mga irreparable deffects sa kanilang uri ng pananampalataya kaya tinawag silang mga “aba”ni Hesus dahil wala sila naipupundar na yaman sa kaharian ng Diyos. Sapagkat ang mga kanilang gawa at aksyon ay pawang mga pakitang-tao lamang-mga kapaimbababawan lamang at malayo o hindi makita sa uri ng pamumuhay nila ang kanilang mga itinuturo. Ang mga religious groups na katulad nila ay ang dahilan ng mga kinatitisuran ng iba. Ang ganitong mga kaganapan ay patuloy na nangyayari pa din mismo sa loob ng ating simbahan na hindi limitado sa layko kundi sa namumuno ng parokya. Malungkot na katotohanan pero walang hindi nakapangyayari sa Diyos, ang lahat ng mga pagbabago ay magaganap sa Kanyang itinakdang oras at panahon. Ang importante hindi pa huli ang lahat,sapagkat marami sa hanay ng mga namumuno ng ating simbahan ay tunay na alagad ng Diyos.
Ang mensahe sa Ebanghelyo ay isang panawagan na maging tunay tayong mga saksi ni Hesus sa pagpapalaganap ng pag-ibig, paglilingkod, pagkakawanggawa. Kung naisasabuhay na natin ang halimbawa ni Hesus sa kanyang mga ipinangaral sa Mabuting Balita at ang nakasulat sa Banal na Kasulatan, matatawag tayong dakila gaano man kaliit ang ating mga ambag sa pagpapalaganap ng Kaharian. Ang palagiang pag-gawa ng kabutihan at pagkakawanggawa sa kapwa lalo na sa higit na nangangailangan ito ay lumilinis sa ating mga puso at unti unti nagpapalaya sa atin sa Kautusan sapagkat ginagawa na natin ang mga panukala ng Diyos.
Makipag tulungan sa pag iwas sa kasalanan.
Labanan ang kasalanan.
Hanapin ang maraming grasya mas mananalo ang kabutihan.
Amen.
God is Good All the Time.
All the Time God is Good.